Twój mózg na kolorach. Co mówi neuroestetyka

Dlaczego widok zachodu słońca albo ulubionego obrazu potrafi dosłownie zatrzymać nam oddech? Tym pytaniem zajmuje się neuroestetyka – młoda dziedzina na styku nauki i sztuki. Jej pionier, brytyjski neurobiolog Semir Zeki, pokazał, że kontakt z czymś, co uznajemy za piękne, aktywuje w mózgu obszary związane z nagrodą i przyjemnością. Piękno nie jest więc tylko kwestią gustu. To realne zdarzenie w naszej głowie.

Co ciekawe, nie musimy być jedynie widzami. Coraz więcej badań dotyczy samego tworzenia. Jedno z najczęściej cytowanych przeprowadził zespół Girii Kaimal z Drexel University w 2016 roku. Uczestnicy przez 45 minut swobodnie rysowali, malowali lub lepili z gliny. U około trzech czwartych z nich poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu, wyraźnie spadł. Najważniejszy wniosek? Efekt nie zależał od wcześniejszego doświadczenia artystycznego. Talent nie był warunkiem.

To dobra wiadomość dla wszystkich, którzy mówią o sobie „ja nie umiem rysować”. Twój układ nerwowy nie ocenia twojej kreski. Reaguje na samo zaangażowanie: na patrzenie, jak kolory się łączą, na powtarzalny ruch dłoni, na drobne decyzje, które dają poczucie wpływu. Te małe sukcesy – „ten odcień pasuje!” – mają w sobie coś z nagrody, która motywuje, by sięgnąć po kolejny kolor.

Jak zaprosić neuroestetykę do codzienności?

• Zaplanuj w tygodniu dwa lub trzy „okna” po 30–45 minut tylko na twórczą aktywność.
• Otaczaj się kolorami, które lubisz – na biurku, na ścianie, w szkicowniku.
• Zwracaj uwagę na przyjemność z procesu, a nie tylko na efekt końcowy.

45 minut z kolorowanką

Najłatwiej wcielić to w życie, sięgając po kolorowankę. Nie trzeba przygotowywać farb ani wymyślać tematu: wystarczy wydruk, kredki lub pisaki i trzy kwadranse dla siebie.

---

Bogate w detale ilustracje ze sklepu Hannah Art wystarczą na wiele takich sesji – a twój mózg z pewnością za nie podziękuje.

Przeczytaj też: Czym kolorować kolorowanki – kredki, markery czy akwarela? · Teoria koloru w praktyce